يَوْمَ لا يُغْنِي مَوْلًى عَنْ مَوْلًى شَيْئاً وَ لا هُمْ يُنْصَرُونَ * إِلَّا مَنْ رَحِمَ اللَّهُ . « 1 » « روزى است روز رستاخيز كه هيچ دوستى و صاحب ارتباطى نمىتواند دوست و صاحب ارتباط با خود را بى نياز كند ، به هيچوجه من الوجوه . و مردم به هيچوجه مورد نصرت و يارى واقع نمىشوند ، مگر آن كسى كه مورد رحمت خدا قرار گيرد . » و اين رحمت استثناء شده ، همان اذن و اجازه اى است كه در آيات ديگر استثناء شده است . و بدين جهت به دست مىآيد كه آنچه را كه ما شفاعت مىناميم به رحمت قائم است ، و حقيقت اذن رحمت است و موجب شفاعت . و اين معنى را ميتوان اجمالًا از اين آيه فهميد : وَ رَحْمَتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍ فَسَأَكْتُبُها لِلَّذِينَ يَتَّقُونَ . الَّذِينَ يَتَّبِعُونَ الرَّسُولَ النَّبِيَّ الْأُمِّيَّ « 2 » چون آن رحمت خاصّه كه براى متّقيان است داراى مزيّتى بخصوصه است و شايد همان فناء باشد . و از طرف ديگر داريم : وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعالَمِينَ « 3 » . « و اى پيغمبر ما نفرستاديم تو را مگر رحمت براى تمام عالميان . »

--> ( 1 ) آيه 41 و صدر آيه 42 ، از سورهء 44 : الدّخان ( 2 ) قسمتى از آيه 156 و صدر آيه 157 ، از سورهء 7 : الاعراف ( 3 ) آيه 107 ، از سورهء 21 : الانبياء